عشق دریایی است ..احساس یک کشتی به دست آن..گاه به این سو گاه به آن سو میکشاند
گاه موج می زند گاه بوسه بر پیکر این کشتی..گاه در خود میکشد گاه بر فراز می برد.
گاه قطره قطره بر سینه اش می افشاند..گاه سیلی خروشان
گاه بر ساحلی آرام میرساند..گاه بر طوفانی از باد
گاه شبانه قصه از آسمان میگوید ..گاه ترانه از روزهای شاد
قصه این عشق سالهاست که پا برجاست..
از قصه اش ترانه ها روییده ..شعر ها شکفته..نغمه ها ..پرده ها..تصویر ها رقم خورده.
گاه بر ساز..گاه بر قلم..گاه بر رنگ..گاه بر حنجره شکفته تا از سینه هنر بیرون تراود و بر دلی دیگر بنشیند...بر دریای وجود گام گذارد به اشارتی موجی بر پا کند ..
از خود چو بیرون می شوم یارم بغل وا می کند
چون خویش را گم می کنم خود را هویدا می کند
در گیر و دار مستی دیشب ربود از من دلی
چشمش گواهی می دهد ابروش حاشا می کند...
چون پنجه آن آشفته مو از زلف بیرون می کشد
یک شهر دل در پیچ و تاب طره اش جا می کند..
در زیر پای بوته ی هرزی شقایق له شده
اما برای ماند سرخش تقلا می کند
در سینه های صیقلی هر لحظه گردد منجلی
کاری که با موسی دمی در طور سینی می کند
آیینه ای دق کرده ام در حسرت دیدار تو
یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند....
